Thelema

Thelema jako religia

W 1904 roku angielski mistyk i poeta, Aleister Crowley (1875-1947) stworzył religię zwaną THELEMA. Ci, którzy podążają drogą thelemy nazywają się thelemitami.

Thelema kładzie nacisk na indywidualizm i wyjątkowość Woli każdej jednostki w wyniku czego bardzo trudno jest cokolwiek powiedzieć na temat natury tego ruchu, a tym bardziej natury jego zwolenników. Nawet etykietka „religia” stanowi dość nieporadne określenie w kontekście nieograniczonych sposobów interpretowania tego określenia. W pewnym sensie, thelema stanowi filozofię, sposób życia, a nawet stan umysłu, do którego realizacji thelemici stosują praktyki i symbolikę Magiji.

Theos

Teologia thelemy postuluje, iż cała egzystencja powstaje w wyniku interakcji dwóch kosmicznych zasad: nieskończenie wielkiego, wszech-przenikającego kontinuum czasoprzestrzeni oraz nieskończenie małego indywidualnego atomu odpowiadającego za życie. Wzajemna gra owych zasad tworzy trzecią - świadomość zarządzającą egzystencją. W Księdze Prawa, owe zasady zostały personifikowane przy pomocy trójcy egipskich bogów: Nuit, Bogini nieskończonej przestrzeni; Hadita, Uskrzydlonego Węża Światła; Ra-Hoor-Khuita (Horusa), solarnego, jastrzębiogłowego Pana Kosmosu.

Teologia thelemy czerpie z różnych kultur i religii, w których napotykamy personifikacje specyficznych boskich, archetypowych i kosmicznych sił. Nasza doktryna twierdzi, iż wszystkie religie posiadają w sobie zalążki prawdy, a ich studiowanie i porównywanie stanowi istotny aspekt treningu.

Z całym szacunkiem dla idei indywidualnej duszy, thelema podąża za tradycyjną hermetyczną doktryną powiadającą o tym, iż każdy człowieka posiada „duszę” lub „świetliste ciało”, które składają się z „powłok” otaczających fizyczne ciało. Każda jednostka posiada również powiązania ze swym osobistym „Augoeidesem” bądź „Świętym Aniołem Stróżem”, którego można określać mianem „wyższej Jaźni” bądź mianem indywidualnej, odczuwającej i boskiej istoty. Z całym szacunkiem dla „przyszłego życia”, życie postrzegane jest jako kontinuum, gdzie śmierć stanowi integralną część całego procesu. Augoeides jest jednakże istotą nieśmiertelną, wykraczającą poza uwarunkowania życia i śmierci.

Podobnie, jak opisuje się to w doktrynie buddyjskiej, świetliste ciało poddawane jest metempsychozie bądź reinkarnacji po śmierci ciała fizycznego. Uważa się, iż rozwija ono swą mądrość, świadomość i duchową moc przez cały cykl wcieleń tych jednostek, które poświęcają swe życie rozwojowi duchowemu. Dzieje się tak do momentu, kiedy jego pośmiertny los może zostać ostatecznie zdeterminowany przez Wolę jednostki.

Thelema wykorzystuje ideę cyklicznej ewolucji świadomości kulturowej oraz osobistej. Historia ludzkości została podzielona na tak zwane „Eony”. Każdy eon posiada swe dominujące uwarunkowania, koncepcję boskości oraz „formułę” odkupienia i doskonalenia. Obecny eon nazwany został „Eonem Horusa”. Poprzednie dwa eony, Izydy i Ozyrysa cechowały się tym, iż ów pierwszy zdominowany był przez matczyną ideę boskości, a jego formuła wiązała się ściśle z oddaniem się karmicielce i opiekunce Matce Ziemi, natomiast drugi z nich, zarządzany był zasadą ojcowską, a jego formuła wiązała się z samo-ofiarą i poddaniem Bogu Ojcu. Obecny eon wyraża się w formule dziecka, niezależnego indywidualisty, a jego zasada we wzroście, świadomości i miłości jako wyznacznikach samorealizacji.

Według thelemy wyrażaniem boskiego prawa eonu Horusa jest pochodzące z Księgi Prawa wyrażenie „Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem.” „Prawa thelemy” nie należy interpretować jako licencji upoważniającej do zaspakajania swych zachcianek i fanaberii, lecz jako upoważnienia do odkrycia swej prawdziwej Woli, czyli celu życia i jego spełnieniu. „Akceptacja” Prawa thelemy, przy jednoczesnym pozostawieniu innych jednostek samym sobie, jest tym, co definiuje thelemitę, którego fundamentalnym zadaniem jest odkrycie i zrealizowanie prawdziwej Woli. Osiągnięcie „Wiedzy i Konwersacji Świętego Anioła Stróża” stanowi integralną część tego procesu. Istnieje wiele licznych i różnych metod oraz praktyk umożliwiających osiągnięcie tego, o czym tu mowa. Zaklasyfikowano je pod jednym określeniem - a jest nim „magija”.

Nie każdy thelemita stosuje się do tych praktyk; thelema daje możliwość na własne jakże indywidualne podejście do kwestii Woli. Ci, którzy decydują się na ich użycie, zazwyczaj odwołują się do takich technik, jak modlitwa, medytacja, studiowanie tekstów religijnych (Świętych Ksiąg Thelemy i innych religii), rytuał, praktyka oddania się bóstwu, samo-dyscyplina itp. Większa część stosowanych praktyk powiązana jest z „okultyzmem”; mowa tu o astrologii, wróżeniu, jodze, tantrycznej alchemii, nawiązywaniu kontaktu z „aniołami”, „duchami” itp. Wszystkie z nich thelemici mogą uznać za potencjalnie efektywne środki pozwalające na duchowy wgląd w naturę ludzkiego bytu i jego miejsca we wszechświecie, a także na pełną realizację takiego wglądu poprzez harmonijną i twórczą pracę.

Każdy akt, który nie jest ukierunkowany na proces odkrycia i spełnienia Prawdziwej Woli, thelema nazywa aktem „czarnej magii”. Wiąże się on także z wtrąceniem się w prawa do odkrycia woli przez inne jednostki. Dysharmonia i brak równowagi mogą zrodzić działania wszechświata zmierzające do przywrócenia równowagi, o czym przypomina nam wschodnia doktryna „karmy”. Thelema odrzuca bezpośrednie nawiązania do judeochrześcijańskiej koncepcji diabła lub szatana. Pseudo personifikacja stanu pomieszania, iluzji i egoistycznej ignorancji nazywana jest „Choronzonem”.

Zwyczaje

Większość thelemitów praktykuje magiczne rytuały, które służą zogniskowaniu ich Woli bądź wprowadzają w stan świadomości, który uważają za istotny element pracy.

Chociaż każdy thelemita ma za zadanie stworzenie własnej interpretacji Księgi Prawa, wielu uważa, iż każda jednostka posiada swą boską prawdziwą Wolę, a jej odkrycie przez każdego człowieka na ziemi zaprowadziłoby światowy ład i harmonię. Ludzkość znajduje się jednakże na wczesnym etapie poszukiwań stąd bardzo często dochodzi do konfliktu. Wielu thelemitów wyznaje etykę nie-interferencji, która powiada, iż wtrącenie się w wolę i wolność innego człowieka stanowi pogwałcenie własnej prawdziwej Woli. Większość thelemitów dzieli tę zasadę w swych społecznościach i tym samym unika fałszywego założenia, iż możemy poznać wolę innego człowieka w sposób, w jaki możemy poznać własną. Taka etyka tworzy środowisko oparte na szacunku, zaufaniu i zachęca każdą jednostkę do niezależnego myślenia i własnych poszukiwań, aniżeli opierania się na przekonaniach innych ludzi.

 
© Ordo Templi Orientis 2008 - 2017