Fragment

Czym jest wolna masoneria?

Instrukcje zakonu posiadały dwa cele. Pierwszy z nich polegał na wyjaśnieniu wszechświata i relacji zachodzących pomiędzy światem, a człowiekiem. Drugim celem było pouczenie każdego człowieka jak najlepiej zaadaptować swe życie do kosmosu i rozwinąć swe dary do granic możliwości. Na tej podstawie skonstruowałem serię rytuałów: Minervala, Człowieka, Maga, Mistrza Maga, Perfekcyjnego Maga oraz Perfekcyjnego Inicjowanego, które miały zilustrować przebieg ludzkiego życia w jego największym filozoficznym aspekcie. Przebieg ten zaczyna się od ukazania czystej duszy, „jednej, indywidualnej i wiecznej”, która decyduje świadomie uformować się, bądź też zrozumieć siebie.

Dusza ta decyduje się wejść w relacje z systemem słonecznym. Inkarnuje się. Tym oto sposobem wyjaśniam znaczenie narodzin i uwarunkowania ustanowione w trakcie tego procesu. Następnie ukazuję jak dusza może najlepiej rozwinąć się w trakcie eucharystii życia. Doświadcza ona swej własnej boskości w każdym czynie, lecz szczególnie podczas typowego sakramentu małżeństwa pojmowanego jako dobrowolne zjednoczenie z każdym elementem środowiska. Następnie przechodzę do kulminacji podróży – śmierci – i ujawniam jak ów sakrament konsekruje (bądź raczej przypieczętowuje) poprzedni stan rzeczy i nadaje mu znaczenia w podobny sposób, w jaki rewizja ksiąg umożliwia handlowcowi spojrzeć z perspektywy na całoroczne transakcje.

W następnej ceremonii przyglądamy się jednostce uwolnionej przez śmierć z obsesji osobowości i temu, jak wchodzi ponownie w relacje z prawdą wszechświata. Rzeczywistość tryska cudownym światłem, a dusza jest w stanie docenić jej splendor jak nigdy dotąd, albowiem inkarnacja umożliwia stworzenie szczególnych relacji pomiędzy elementami wieczności.

Cykl wreszcie zamyka się, a wszelka indywidualność zostaje wchłonięta przez nieskończoność. Mowa tu o absolutnej anihilacji, którą można postrzegać jako równowartość wszelkich innych terminów lub jako stworzenie punktu startowego dla nowej przygody tego samego rodzaju, która ma miejsce dzięki postulatowi kategorii czasu.

Wskazówki mędrców, począwszy od Pitagorasa, Zoroastra i Lao Tsy, skończywszy na żydowskim kabaliście, który napisał rytuał Królewskiego Łuku i sentymentalnym snobie, który skomponował stopnie Cechu, dotyczą albo osiągnięcia stosownych warunków celem wykorzystania potencjału sekretu, albo są czczą paplaniną. Zdawszy sobie z tego sprawę z łatwością przystąpiłem do edycji masońskiej etyki i ezoteryki. Wszystkie kwestie rozpatrywałem z tej prostej perspektywy i starałem się znaleźć odpowiedź na pytanie dotyczące tego, jak młody człowiek może poprawić swe życie. Odpowiedzi tej dostarcza cała seria rytuałów, w których kandydat zostaje poinstruowany w kwestii dyskrecji, lojalności, niezależności, prawdomówności, odwagi, samokontroli, obojętności na różne uwarunkowania, bezstronności, sceptycyzmu i innych cnót. W tym samym czasie O.T.O. asystuje jemu w stopniowym odkrywaniu natury sekretu, odpowiedniego celu jego implementacji i metod, z pomocą których będzie mógł odnosić sukcesy w całej procedurze.

 
© Ordo Templi Orientis 2008 - 2017